1) Czy przeniesienie Wierzytelności własnych na podstawie umowy datio in solutum na Pożyczkodawcę stanowi odpłatne zbycie praw majątkowych, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „u.p.d.o.p”). 2) W przypadku uznania, że przeniesienie Wierzytelności własnych na podstawie umowy datio in solutum na Pożyczkodawcę nie stanowi odpłatnego zbycia praw majątkowych, o których mowa w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p, czy Wnioskodawca na podstawie art. 14a u.p.d.o.p., powinien rozpoznać przychód podatkowy w związku z uregulowaniem w całości lub w części zobowiązania przez wykonanie świadczenia niepieniężnego, tj. czy Wnioskodawca powinien rozpoznać przychód podatkowy z tego tytułu w wysokości spłacanego zobowiązania (zakładając, że wartość rynkowa tych Wierzytelności własnych nie będzie wyższa od wysokości spłacanego zobowiązania). 3) Czy w związku z przeniesieniem na Pożyczkodawcę w ramach umowy datio in solutum Wierzytelności własnych Spółka będzie uprawniona do rozpoznania kosztu odpowiadającego pełnej wartości nominalnej przenoszonych Wierzytelności własnych na zasadach ogólnych określonych w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

0111-KDIB1-1.4010.212.2023.2.BS